Εδώ και εβδομάδες, οι υποστηριζόμενες από τη Σαουδική Αραβία δυνάμεις στην Υεμένη, “υποφέρουν” διαδοχικές ήττες από τους Ανσαρολά ή Χούθι κατά το κοινώς λεγόμενο στα καθ’ ημάς.
Με τον έλεγχο των Στενών του Μπαμπ-Ελ Μαντέμπ να έχει περάσει στους τελευταίους, μια πρόσφατη αντεπίθεση από τις δυνάμεις της Σαουδικής Αραβίας φαίνεται να έχει οδηγηθεί σε αποτυχία. Μετά από έναν πόλεμο στο πλαίσιο του οποίου, η Σαουδική Αραβία και οι σύμμαχοί της είχαν επιβάλλει λοιμό και λιμό στον λαό της Υεμένης, οι Χούθι εξήλθαν νικητές και κατόρθωσαν να εξελιχθούν σε ένα από τα κομβικότερα τμήματα του “μετώπου της αντίστασης”, στο πλευρό των Παλαιστινίων, της Χεζμπολά και φυσικά του Ιράν. Η ένταση με την οποία οι Ανσαρολά πλέον σήμερα ανταποδίδουν τα σαουδαραβικά χτυπήματα στη Σανάα, καταστρέφοντας πολύτιμες υποδομές πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας, αποδεικνύει ότι ο μετασχηματισμός της περιφερειακής ισορροπίας στην περιοχή του Κόλπου εντείνεται.
Η συμμαχία της Τουρκίας και του Πακιστάν με τη Σαουδική Αραβία, γέννησε από την αρχή αμφιθυμία στους δύο πρώτους συμμάχους του βασιλείου, σε ό,τι αφορούσε την άμεση εμπλοκή τους κατά της Υεμένης και στην Υεμένη. Φαίνεται ότι χρειάστηκε να προστρέξουν οι ΗΠΑ ακόμα ενεργότερα στο πλευρό της Σαουδικής Αραβίας (άραγε με ποια ανταλλάγματα όχι μόνο για αυτές καθ’ εαυτές τις ΗΠΑ αλλά και για τον στενό κύκλο γύρω από τον πρόεδρο Trump), προκειμένου, οι Τούρκοι και οι Πακιστανοί να (φαίνεται ότι θα), εμπλακούν στο πλευρό του συμμάχου τους.
Φυσικά κάτι τέτοιο ευκολότερα λέγεται από ό,τι γίνεται. Μια επιλογή είναι να στείλουν χερσαία στρατεύματα (ειδικές δυνάμεις ή μισθοφόρους) και μια άλλη, να συμβάλλουν στις αεροπορικές επιδρομές. Τίποτα από τα δύο δεν είναι εύκολο.
Βεβαίως, η ίδια η σύναψη του Συμφώνου της Μέκκας και ακόμα περισσότερο η επιλογή ενεργοποίησής του στο πλευρό της Σαουδικής Αραβίας και εναντίον των Ανσαρολά, αποδεικνύει περίτρανα τη στρατηγική σύγκλιση Τουρκίας και Ισραήλ (εκτός κι αν κανείς πιστεύει ότι το Ισραήλ υποστηρίζει τους χούθι και το Ιράν).
Η Τουρκία και το Πακιστάν (και ιδίως η πρώτη) είναι σαφές ότι έχουν από ανταγωνιστική έως εχθρική σχέση με το Ιράν, για τον έλεγχο της Δυτικής Ασίας και του Μουσουλμανικού κόσμου. Ο συχνά αρκετά φιλικός προς τη Δύση (και πλέον σταθερά και εντελώς) άξονας των αδερφών μουσουλμάνων πρόσκειται στην Τουρκία, ενώ το Ιράν έχει συνδιαμορφώσει το εθνικοαπελευθερωτικό και αντί- ιμπεριαλιστικό μέτωπο της αντίστασης.
Δεν είναι τυχαίο ότι η Τουρκία έχει προσφέρει στην παλαιστινιακή αντίσταση τις υπερπολύτιμες… προσευχές της. Στο Αζερμπαϊτζάν όμως προσέφερε drones και στο Ισραήλ πέρα από τις ενεργειακές ροές προς το τελευταίο, χώρο παραμονής Ισραηλινών ειδικών δυνάμεων στο Αζερμπαϊτζάν, ούτως ώστε να “στήνουν” πίεση εναντίον του Ιράν και οι ΗΠΑ να παραμένουν σταθερά χαρούμενες με την Άγκυρα.
Φυσικά, δεν θα αποτελέσουν τις πρώτες φιλικές δυνάμεις προς τη Σαουδική Αραβία που θα επιχειρήσουν να τη “σώσουν” στην Υεμένη. Είναι δε, πολύ αμφίβολο το πώς και πόσοι θα επιστρέψουν αν τυχόν στείλουν χερσαίες δυνάμεις στην Υεμένη. Για την Τουρκία, αν συμβεί κάτι τέτοιο θα είναι ο δεύτερος μεγάλος τυχοδιωκτισμός μετά τη Συρία. Εκείνος τελικώς της “βγήκε”, εν πολλοίς χάρη και στην λανθασμένη (;) ρωσική προσέγγιση του 2024.
Και η Ελλάδα με την Κύπρο; Οι διαμορφωτές κοινής γνώμης που προσπαθούν να μας πείσουν ότι το Ισραήλ θα πολεμήσει με την Τουρκία για χάρη μας και ότι περίπου είμαστε με την κατοχή της Κύπρου αν δεν υποστηρίζουμε το Ισραήλ. Η Ελλάδα και η Κύπρος θα πληρώσουν την εθελόδουλη και μειοδοτική στάση των κατεστημένων τους. Ο Ελληνισμός ως εργαλείο του Ισραήλ θα αναγκαστεί να προστρέχει το όραμα μιας μεγάλης Τουρκίας. Θα “θρέφει” το θηρίο που θα τον δαγκώσει. Θα “σερβίρεται” στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης. Άλλωστε, δεν θα είναι η πρώτη φορά που το κατεστημένο μας επιλέγει να προσφέρει τον λαιμό μας είτε στον Κεμαλισμό είτε στον Νέο-Οθωμανισμό, είτε για χάρη των ΗΠΑ, είτε πλέον του Ισραήλ (και πάντα για τα δικά του κερδοσκοπικά συμφέροντα).
