Παράγραφος 1
Ω φίλε Φαίδρε, ποι δη και πόθεν; Παρά Λυσίου, ή δ’ ος, του Κεφάλου, πορεύομαι δε προς περίπατον έξω τείχους· συχνόν γάρ εκεί διέτριψα καθήμενος εξ εωθινού. Τω δε σω και εμώ εταίρω πειθόμενος Ακούμενω κατά τας οδούς ποιούμαι τους περιπάτους· φησί γάρ ακοπωτέρους των εν τοις δρόμοις είναι. Καλώς λέγων, ω εταίρε. Ατάρ Λυσίας εκ πόλεως, ως έοικεν. Ναί, παρ’ Επικράτει, εν τη οικία τη πλησίον του Ολυμπίου. Τί διατριβή; Ή πάντως Λυσίας υμάς ειστία των λόγων; Λέγοιμ’ άν, ει σοι σχολή προϊόντι ακούειν.
Παράγραφος 2
Τί δ’ ουκ οιεί με, το του Πινδάρου, και «ασχολίας υπέρτερον» πράγμα ποιήσασθαι το Λυσίου τε και σον λόγον ακούσαι; Πρόαγε δή. Λέγοιμ’ άν. Και μήν, ω Φαίδρε, ο λόγος ην ημίν περί έρωτος, όν Λυσίας γεγράφει, πειρώμενον καλόν τινα των ούχ ως ερώντων, αλλ’ αυτό δή τούτο και κεκόμψευται· λέγει γάρ ως χριστέον τω μή ερώντι μάλλον ή τω ερώντι. Ώ γενναίος. Είθε γάρ γράψειεν ως χρή πτωχώ μάλλον ή πλουσίω, και πρεσβυτέρω ή νεωτέρω.
Παράγραφος 3
Ώστε δή, εάν ούτως έχη, ο γελοίος ήν αν ο λόγος. Εγώ δ’ ούν ούτως επιτεθύμηκα ακούσαι, ώστε, εάν βαδίζης πορευόμενος πρός τα τείχη, ού μή σου απολειφθώ. Ειπέ δή μοι, ω σοφώτατε, που καθιζησόμεθα, ίνα αναγνώμεν; Ίδ’ εκείνην την υψηλοτάτην πλάτανον· εκεί σκιά τ’ εστί και αήρ μέτριος, και πόα καθίζεσθαι ή, αν βουλώμεθα, κατακλιθήναι. Πρόαγε δή, και άμα σκόπει όπου καθιζησόμεθα.
