Οι ΗΠΑ οδεύουν στις ενδιάμεσες εκλογές με τη χρηματιστηριακή φούσκα των εταιρειών της ΤΝ σταδιακώς να σκάει (λίγες μέρες πριν το παρόν άρθρο είχαν χάσει αξία περίπου 1 τρις. $) και με μια σειρά από ζητήματα να “κραυγάζουν”.
Σε μια τελευταία εξέλιξη, ο Tucker Carlson προειδοποιεί ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ σχεδιάζει σε συνεννόηση με τον Νετανιάχου, πυρηνικό πλήγμα κατά του Ιράν προκειμένου να διατρήσει το βουνό Pickax.
Περιττεύει (;) να εξηγήσουμε ότι μια τέτοια ενέργεια θα συμπαρασύρει μεγάλα τμήματα της ευρύτερης ή κοντινότερης περιοχής μας σε καταστροφή και ερημοποίηση, ενώ φυσικά εξαναγκάζει ακόμα και ως υποψία, το Ιράν να “τρέξει” προς την απόκτηση πυρηνικών όπλων όπως και στον σχεδιασμό αντιστοίχων πληγμάτων εναντίον του Ισραήλ.
Ταυτοχρόνως η οικονομική διαβίωση, η διαφθορά, η τεχνητή νοημοσύνη, η Γάζα, η υγειονομική περίθαλψη, οι δισεκατομμυριούχοι και οι ανισότητες, ο πληθωρισμός αξιολογούνται στην κάλπη αλλά κατά πάσα βεβαιότητα δεν θα καθοριστούν από το αποτέλεσμά της, τουλάχιστον όχι με τρόπο καταλυτικό ή κυριαρχικό. Αφενός ο έλεγχος του αμερικανικού πολιτικού συστήματος, αφετέρου η δηλωμένη πρόθεση του προέδρου των ΗΠΑ να κυβερνήσει διατάγματα ή και να αμφισβητήσει τα αποτελέσματα των εκλογών, προδιαθέτουν για έναν συνδυασμό πολιτικής σύγκρουσης στο εσωτερικό των ΗΠΑ, για την οποία θα καταβληθεί μεγάλη προσπάθεια να μην απειλήσει το κατεστημένο τους. Παρεμπιπτόντως, αυτή μπορεί να είναι η γρηγορότερη οδός προς την ακόμα μεγαλύτερη απαξίωση και αυτού του ίδιου του κατεστημένου και του βαθιά διεφθαρμένου αμερικανικού πολιτικού και πολιτειακού συστήματος.
Ο πρόεδρος Trump σήμερα είναι ένας από τους πλέον αντιδημοφιλείς προέδρους στην ιστορία των ΗΠΑ. Και όμως όταν κέρδιζε για δεύτερη φορά (κατά τον ίδιο για τρίτη) προεδρικές εκλογές, ο Τραμπ ήταν δημοφιλής, έχοντας κατακτήσει την ευρύτερη νομιμοποίηση που αναζητούσε. Οι Δημοκρατικοί ήταν συντετριμμένοι, αβοήθητοι και απαξιωμένοι, έχοντας πει ψέματα για την πνευματική κατάσταση του Μπάιντεν που αντιμετώπιζε ένα πολύ πικραμένο κοινό, θυμωμένο για το κόστος ζωής, για τη συνενοχή στη γενοκτονία στη Γάζα, για την αυταρχική πολιτική ορθότητα της “woke ατζέντας“.
Θα έπρεπε ο πρόεδρος Trump να δείξει το πραγματικό πρόσωπο του κατεστημένου που τον τοποθέτησε στη συγκεκριμένη θέση, να φανερώσει πέραν πάσης αμφιβολίας τα λόμπι υπερπλουσίων και σιωνιστών πίσω του, για να ξεκινήσει η πορεία προς την αποδόμηση ή και την κατάρρευσή του (μένει να φανεί) που τον καθιστούν ακόμα πιο επικίνδυνο.
Φυσικά ο καταλύτης ήταν ο πόλεμος εναντίον του Ιράν. Αλλά όχι μόνο αυτός και οι συνέπειές του.
Πριν από ενάμισι χρόνο, ο αριστερόστροφος Bernie Sanders, ξεκίνησε αυτό που ονόμασε περιοδεία «Πολεμήστε την Ολιγαρχία». Μέσα από μια σειρά μαζικών συγκεντρώσεων έθεσε στο επίκεντρο αυτό το οποίο διαισθητικώς αλλά και βάσει ανάλυσης κυριαρχεί στο εκλογικό σώμα των ΗΠΑ και όχι μόνο: μια αίσθηση ευρείας λαϊκής οργής για την αντίληψη ότι η χώρα διοικείται από μια μικρή ομάδα δισεκατομμυριούχων και εταιρικών ελίτ. Η εν λόγω εκστρατεία έχει συγκεντρώσει δεκάδες χιλιάδες πολιτών στις συγκεντρώσεις της.
Αυτό το αριστερό ρεύμα διαπερνά τους Δημοκρατικούς ως αντί- συστημικό και έρχεται προς την πλευρά των Ρεπουμπλικάνων επίσης. Το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα θα βυθιστεί σε έναν «εμφύλιο πόλεμο» για το μέλλον του την επομένη των ενδιάμεσων εκλογών της Τρίτης, σύμφωνα με τον Steve Bannon, κορυφαίο σύμβουλο του Trump στο παρελθόν και εκ των πρωτοπόρων του κινήματος Maga. Υπερασπιζόμενος ακόμα την ατζέντα «America First» θεωρεί ότι, «το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, η τάξη των δωρητών και οι απαράτσικ… θέλουν πίσω το κόμμα τους…Βλέπουν τον Trump ως μια περαστική καλοκαιρινή καταιγίδα. Νομίζουν ότι οι ψηφοφόροι τους θα συνεχίσουν να ψηφίζουν για τις νεοφιλελεύθερες, νεοσυντηρητικές πολιτικές. Το έχουμε περάσει αυτό, κανείς δεν θα επιστρέψει. Στην πραγματικότητα, αυτό το κίνημα γίνεται πιο εθνικιστικό».
Κατά τον Matt Stoller, “η περιοδεία του Bernie Fight Oligarchy πέτυχε σε μεγάλο βαθμό να δώσει τον τόνο των ενδιάμεσων εκλογών, ξεφεύγοντας από τα όρια της αριστεράς. Και το έκανε εκμεταλλευόμενος συγκεκριμένες απογοητεύσεις από νωρίς, προτείνοντας εφαρμόσιμη πολιτική και χτίζοντας κάτι που μοιάζει με πολιτικό κίνημα.”
Για παράδειγμα, τα Data Centers έγιναν σύμβολο και πραγματικό σημείο αντιπαράθεσης, δεδομένων των επιπτώσεών τους στο κόστος των λογαριασμών για τους πολίτες αλλά και στο περιβάλλον, με κυρίαρχο το ζήτημα του νερού. Κάπως έτσι κατατέθηκε στο Κογκρέσο η πρόταση για moratorium στην κατασκευή νέων data centers. Η κυβερνήτης της Νέας Υόρκης Kathy Hochul, η οποία δύο χρόνια νωρίτερα είχε ξεκινήσει μια πρωτοβουλία «EmpireAI» για να προσελκύσει επενδύσεις και έρευνα σε υποδομές τεχνητής νοημοσύνης στην πολιτεία της, υπέγραψε εκτελεστικό διάταγμα αντιστρέφοντας την πορεία της, με το οποίο κηρύσσει το πρώτο moratorium σε όλη την πολιτεία για την κατασκευή data centers.
Ταυτοχρόνως, τίθεται από το ρεύμα των “αριστερών Δημοκρατικών” (δεν πρόκειται για συγκροτημένο ρεύμα με αυτήν την ονομασία αλλά περιγραφή του γράφοντος) το κορυφαίο ζήτημα της χρηματοδότησης της πολιτικής ζωής και των προεκλογικών εκστρατειών.
Τα μεγέθη είναι δραματικά ως προς τον έλεγχο της πολιτικής ζωής από το κατεστημένο (και) στις ΗΠΑ: Ποσό- ρεκόρ 12 δισεκατομμυρίων δολαρίων δαπανήθηκε για τις ενδιάμεσες εκλογές του 2026, σύμφωνα με το OpenSecrets. Μια ξεχωριστή καταμέτρηση από το Public Citizen διαπίστωσε ότι πάνω από το ένα τρίτο αυτής της συνολικής συγκέντρωσης κεφαλαίων, περίπου 4.2 δισεκατομμύρια δολάρια, αποδίδεται σε μόλις 515 άτομα. Και 445 εκατομμύρια δολάρια – σχεδόν το 4% κάθε δολαρίου που δαπανήθηκε στις εκλογές του 2026 – αποδίδεται σε ένα άτομο.
Αυτή η υπέρ- χρηματοδότηση της πολιτικής και φυσικά πρωτίστως από συγκεκριμένα κατεστημένα συμφέροντα, συνεπάγεται μια σειρά πιέσεων και πειθαναγκασμών/ εξαναγκασμών ως προς τους υποψηφίους και των δύο κομμάτων, προκειμένου να έχουν πρόσβαση στα κεφάλαια που χρειάζονται για μια ολοένα ακριβότερη πολιτική διαδικασία.
Κάπως έτσι το πολιτικό μήνυμα της σύγκρουσης με την ολιγαρχία με επίκεντρο τα data centers και το πολύ μεγάλο εταιρικό κεφάλαιο επηρεάζει πλέον και το ρεπουμπλικανικό κόμμα.Το ίδιο κρίσιμο αποδεικνύεται το εξόφθαλμα ευνοϊκό φορολογικό σύστημα για τους υπερπλουσίους.
Κάπως έτσι, οι ΗΠΑ προσέρχονται στις ενδιάμεσες εκλογές, με τους Ρεπουμπλικανούς διχασμένους ως προς την επιτυχία (και μη) της οικονομικής πολιτικής του Trump. Η οικονομία αποτελεί το κυρίαρχο ζήτημα για τις ενδιάμεσες εκλογές και ως προς την οικονομία, οι Ρεπουμπλικανοί σε ποσοστό 39% λένε ότι οι πολιτικές του Τραμπ έχουν βελτιώσει τις οικονομικές συνθήκες – από 47% το περασμένο φθινόπωρο και 57% τον Ιανουάριο – και το 35% των Ρεπουμπλικανών λέει ότι οι πολιτικές του Τραμπ έχουν κάνει τα πράγματα χειρότερα – από 18% στην αρχή του έτους.
Η άνοδος ενός αριστερόστροφου ρεύματος, αντί- ολιγαρχικού ως προς τις διακηρύξεις του (οι πολιτικές μένουν να αξιολογηθούν) εντοπίζονται σε διαφορετικά σημεία και εκλογικές μάχες στις ΗΠΑ. Έχουμε τη νίκη Mamdani στη Νέα Υόρκη. Στη Φλόριντα, η υποψήφια των Δημοκρατικών για τη Γερουσία Angie Nixon διεξάγει εκστρατεία όχι μόνο για το μορατόριουμ των data centers, αλλά και για τη διάλυση των μονοπωλίων των εταιρειών τεχνολογίας και έναν ετήσιο φόρο περιουσίας 5% για τους δισεκατομμυριούχους της πολιτείας. Στη Νεμπράσκα, ο ανεξάρτητος υποψήφιος για τη Γερουσία Dan Osborn διεξάγει εκστρατεία για να διαλύσει τους μεγάλους συσκευαστές κρέατος, να διαλύσει το διπώλιο Visa-Mastercard, να περιορίσει τις τιμές επιτήρησης και να τερματίσει την κάθετη ολοκλήρωση των προγραμμάτων υγείας, των PBM και των φαρμακείων. H Hallie Shoffner και ο El-Sayed επίσης ανήκουν στο ίδιο ρεύμα.
Τα ερωτήματα θα μπορούσαν πλέον είναι οι εκλογικοί συσχετισμοί στις ενδιάμεσες εκλογές και το κατά πόσο αυτοί θα οδηγήσουν σε αλλαγή κόμματος στην προεδρία αλλά και σε επικράτηση της αριστερόστροφης, δημοκρατικής σοσιαλιστικής πτέρυγας και πολιτικής.
Γράφουμε θα μπορούσαν όχι γιατί δεν είναι πραγματικά ερωτήματα αλλά γιατί ο πόλεμος στο Ιράν θα αποτελέσει πιθανότητα καταλύτη ιστορικών εξελίξεων. Οι ανατροπές που θα έρθουν μένουν να φανούν. Ωστόσο μοιάζει αρκετά ασφαλές να μαντέψουμε ότι έρχονται ανατροπές. Και μάλιστα ίσως να απέχουν μέρες.
